Beste meneer de politierechter,

Vandaag heeft u het voor elkaar gekregen mij woedend te stemmen.
Dat is best knap van u.
Want over het algemeen word ik dat niet zo snel.
Meestal laat ik álles van me afglijden.
Dat kan ik best goed.
Het is een handige eigenschap in ons werk.

Weet u,
Ik ben ambulanceverpleegkundige.
Met hart en ziel zorg ik dagelijks samen met mijn collega chauffeur, en regelmatig met nog véél meer hulpverleners, voor werkelijk álle mensen van onze samenleving.

We doen dingen die andere mensen zich vaak niet eens vóór kunnen stellen.
We zien dingen die anderen alléén zien als ze een horrorfilm opzetten.
Omdat ze dat spannend vinden.

Film is niet echt, wat wij beroepshalve zien is dat wél!

We doen ons werk omdat we kiezen om in real life er steeds weer het beste van te maken, voor ál onze medemensen.
Het maakt niks uit wie het zijn.
We behandelen élk mens als individu dat op welke manier dan ook ineens hulp nodig heeft.

We hebben van alles geleerd over ziektebeelden, gedragingen, culturen, en nóg veel meer.
Jaarlijks leggen we examens en toetsen af.
Dus niet alleen aan het eind van onze opleiding….
Nee, daarna begint het eigenlijk pas.

De standaard van ambulancezorg in Nederland is heel hoog.
Waar aangrenzende landen met noodartsen werken die feitelijk de cruciale beslissingen nemen over patiënten, doen wij dat hier in Nederland zelf.

Weet u waarom ik nou zo woedend ben?

De traumazorg voor hulpverleners is zo verrekte slecht geregeld!
Een stukje van die zorg bestaat onder andere uit serieus genomen worden.

Vindt u dat nou zelf eigenlijk ook niet?
Oh nee, stomme vraag dit…
U vindt van niet, zo blijkt maar weer uit het artikel van de Gelderlander van 26 juni j.l..

U bent niet overtuigd van dreiging in een casus waarbij mijn collega’s zijn aangevallen door een patiënt.
Als een van mijn collega’s vraagt of de patiënt drugs heeft gebruikt gaat het mis.
Eén van hen krijgt een trap tegen zijn borstkas!
Maar de dader kan niets worden verweten, want “de dader was onwel” had de advocaat aangevoerd.
Onwel? Na twee halve liters bier, ontslag en een relatiebreuk?
En u? U ziet wel bewijs van mishandeling en vernieling, maar bent niet overtuigd van dreiging?

Wauw! Hoe knap van u!
U heeft geen opleiding tot ambulancehulpverlener gedaan en toch weet u dat de patiënt zó onwel moet zijn geweest dat hij dit kon doen met mijn collega’s?!

Weet u wat het is?
Ik ken nogal wat collega’s door mijn werk als verpleegkundig uitzendkracht op de ambulance.
Eigenlijk zijn we een soort familie.
Mensen met min of meer dezelfde drive.
Allemaal willen we op de een of andere manier het verschil maken.

Eén van de weinige dingen die wij verwachten van patiënten is en beetje respect.
Maar dat lijkt zelfs teveel gevraagd.
Dat blijkt wel door uw uitspraak.
U houdt het liever “veilig” en kiest de kant van de agressor.
Want die was tenslotte de hulpvrager; de klant is koning.
Die klant beweert zelfs dat hij waarschijnlijk méér last heeft van het “voorval” dan mijn collega’s.

Ik wou dat u eens wist hoeveel moed er voor nodig is om überhaupt als hulpverlener aangifte te gaan doen.
Ik zou willen dat u beseft dat we, vóórdat we zoiets doen, een enorme drempel over moeten.

Weet u waar die drempel uit bestaat?

Eerst vragen we ons af of degene die agressief is geweest er écht wel wat aan kon doen dat hij zo reageerde.
Zoals ik u net vertelde zijn we hoog opgeleid en maken we dus zelf onze afwegingen over de medische conditie van de patiënt.
9 van de 10 keer laten we dan al alsnog iets van ons afglijden.
Want over die handige eigenschap beschikken we.
Bij twijfel niet inhalen, die slogan kent u vast nog wel.

Als we dan de moed en professionele overtuiging nog steeds hebben om aangifte te doen, zit in ons achterhoofd de frustratie over eerdere casussen waarbij we als hulpverlener aan het kortste eind trokken.
De leuze “handen af van onze hulpverleners” is al langer een loze kreet.
Legio voorbeelden zijn daarvan, helaas.

Ik denk echt dat u geen flauw idee heeft van de inhoud van ons dagelijks werk.
Want als u dat wel had, dan had u een andere uitspraak gedaan!

Woedend ben ik nog steeds, teleurgesteld in ons rechtssysteem .
Het is niet alleen voor de betreffende collega’s frustrerend, maar voor ons allemaal.

Rijdt u eens wat diensten met ons mee…
Ik zou u graag eens willen laten proeven van wat wij dagelijks doen.
En ik weet zéker dat ik niet de enige ben die dat wel zou willen.

Ik nodig u bij deze uit!

– Hanna Bonnes

Hanna Bonnes
Hanna BonnesAmbulanceverpleegkundige

Recente blogs