Zoals ik al eens eerder schreef, ons werk brengt met zich mee dat we op de wonderlijkste plekken komen.
En is plek zelf niet wonderlijk, dan zie je wel wonderlijke díngen.
Mensen hebben de vreemdste verzamelingen heb ik inmiddels gezien.
Naast autootjes, egels, olifanten en elfjes lijken sommigen trouwens ook wel gewoon troep te verzamelen.

Ik vind het altijd weer fascinerend wat we zoal tegenkomen.
Sowieso blijft het bijzonder dat je, door je functie met je uniform, onbelemmerd toegang krijgt tot elke denkbare locatie en elke woning.
Dat realiseer ik me vaak.

Pasgeleden werden we bij iemand geroepen die naar het ziekenhuis moest.
Ze was verzwakt en moe, maar doordat het ziekenhuis waar ze nét ontslagen was een opnamestop had afgekondigd voor de spoedeisende hulpafdeling, leek het me verstandig even met het betreffende ziekenhuis te bellen.

Het was rumoerig in de kleine slaapkamer waar naast de patiënte, de thuiszorg, de buurvrouw en de familie aanwezig was.
Ik kon me niet goed concentreren in die kakafonie om me heen.
Dus liep ik naar de keuken met de bedoeling mij daar terug te trekken.
Ik passeerde haar verdrietige echtgenoot die gebaarde dat het prima was dat ik daar ging bellen.

Tijdens het bellen keek ik de tuin in.
Het regende, en de terrastegels glommen er van.
Maar wat zag ik dáár nou?
Een flinke kikker zat op de glimmende tegels met een kleine, beetje mager ogende kikker op haar rug.
“kijk nou eens meneer”, riep ik enthousiast naar de echtgenoot van mevrouw die net zijn neus stond te snuiten, “u heeft een hele mooie grote kikker in de tuin met een kindje op haar rug, zo’n schattig gezicht!”

Er verscheen een lach op zijn eerst zo verdrietige gezicht, en met de tranen nog in zijn ogen sprak hij lachend: “nee joh meid, dat kleintje is een mannetje! Heb jij nog nooit parende kikkers gezien?”

Met het schaamrood op mijn kaken antwoordde ik van niet en draaide ik me vlug weer om zodat ie het niet zag…
“even een foto maken dan maar”, zei ik met een klein stemmetje.

Ik dacht dat ik best veel wist van de natuur, tot dit moment…

“Kikkerlijke” onschuld zullen we het maar noemen dan. Officieel ben ik al lang geen kind meer tenslotte! 😉

Hanna Bonnes
Hanna BonnesAmbulanceverpleegkundige

Recente blogs