Toen ik twee jaar geleden begon met het werken als uitzendkracht was dat in het begin best spannend. Al wist ik van jaren geleden nog wel een beetje hoe dat was, toch had ik een dikke vijf jaar in vaste dienst gewerkt en was ik het flexwerken een beetje ontgroeid.

Ik ging niet weg omdat ik het bij die dienst niet goed had. Het had meer te maken met de veranderingen in mijn leven en de behoefte om mijn horizon te verbreden dat ik tot dit besluit gekomen was.

Het was best even wennen in het begin; nieuwe werkplekken, nieuwe gezichten. Ik voelde me een beetje een nomade, maar al snel vond ik mijn draai.

Het werken als uitzendkracht heeft me veel goeds gebracht. Ik leer nog steeds nieuwe mensen kennen, voel me inmiddels overal als een vis in het water en de afwisseling van werkplek bevalt me juist goed. Zo sta je ergens in een grote stad, zo is je werkgebied dat van heuvels of rivieren.

De constante factor blijft de hulp of zorgvraag, die verschilt vrijwel niet. Ook het met elkaar samenwerken is overal min of meer hetzelfde.

‘Maar voel je je dan niet alléén, nu je nergens meer bij hoort?’ is een vraag die me wel eens gesteld wordt. ‘Nou nee’, is daarop mijn welgemeende antwoord, want naar mijn beleving hoor ik overal een beetje bij. We lijken op een bepaalde manier in de kern allemaal op elkaar. Want we doen dezelfde dingen voor en met dezelfde mensen. We willen gewoon goed werk neerzetten!

Al is geen ambulance hetzelfde ingericht (dat verschilt niet alleen per regio maar zelfs wel eens binnen een dienst), al verschillen de spullen waarmee gewerkt wordt vaak best, al zijn sommige procedures anders.

En nu ik een poosje ergens voor langere tijd gedetacheerd ben, voel ik mij ingeburgerd op die plek. We hebben gesprekken met elkaar over van alles en nog wat, ik leef net zo hard mee met cursisten die slagen, geboorte van een baby, en andere life events van collega’s, we vieren kerst en meer. Zo nam ik afgelopen december een kerstpakket in ontvangst, toen ik verrast reageerde en mijn waardering uitsprak was het antwoord van de leidinggevende ,’natuurlijk is er ook iets voor jou, you are one of the guys!’

Nou, en zo is het. Ik voel me verbonden met mijn collega’s, waar ik ook werk.

En dát? Dat is niet alleen! Ik ben gewoon lid van een héél groot team!

Hanna Bonnes
Hanna BonnesAmbulanceverpleegkundige

Recente blogs