Er is de laatste tijd nogal wat te doen in de media over “ambulanceland”; de op zijn zachtst gezegd moeizame onderhandelingen over onze cao, de acties die hieruit voortvloeien, het personeelstekort, de aanrijtijden, de agressie waar we mee te maken hebben, mensen die staan te filmen tijdens onze hulpverleningen, en dan nu het bericht dat we zullen worden voorzien van steekwerende/kogelvrije vesten ter verhoging van onze veiligheid.

Al is de enige echte “nieuwkomer” in de media het bericht over de vesten waarmee we uitgerust zullen gaan worden. Alle andere berichten, zoals het gesteggel over onze cao, zijn inmiddels slepend geworden.
En dát brengt gevoelens van frustratie met zich mee.

Frustratie doordat we ons niet gehoord en niet serieus genomen voelen.

Frustratie doordat in sommige regio’s een verbod is op acties.

Frustratie over de mede door het personeelstekort oplopende werkdruk.

Frustratie over het vingerwijzen als er te lang op een ambulance gewacht moet worden.

Frustratie over het gevoel dat aangifte doen weinig zin heeft, wanneer we een vorm van agressie meemaken tijdens ons werk.
De leuze “handen af van onze hulpverleners”  lijkt vrij nietszeggend geworden…

Frustratie óók omdat we onze door de berichtgevingen ongerust geworden geliefden moet uitleggen dat we écht niet elke dag in levensgevaar zijn, maar dat die vesten zijn bedoeld voor als er bijvoorbeeld iets terroristisch gebeurt.
Terwijl je je ondertussen afvraagt waarom men precies nu, tijdens de zó moeizame onderhandelingen, over onze cao en de daarmee samenhangende acties tot dit besluit gekomen is.

En is het niet ook een beetje de omgekeerde wereld?
Door het invoeren van het dragen van die vesten wordt eigenlijk erkend dat er agressie tegen hulpverleners is.
In plaats van onze veiligheid aan te pakken door bijvoorbeeld een veel strengere wetgeving, wordt nu onderstreept wat er gebeurt en kán gebeuren.
Da’s niet heel “zero tolerance” toch?

Frustratie is een nogal verlammende beleving.
Het helpt nergens voor (of tegen).
Maar ja, het is dus niet heel gek dat we zo langzamerhand een beetje moedeloos beginnen te worden.
Al zullen er natuurlijk verschillen zijn in hoe we al deze items persoonlijk ervaren.
En we krijgen gelukkig heel vaak ook juist positieve reacties van hulpvragers en betrokkenen.

Het mag duidelijk zijn dat er nogal wat aan de hand is.

Hoe moeilijk kan het nou eigenlijk zijn om tot een fatsoenlijk besluit te komen omtrent onze cao?
Héél moeilijk, zo blijkt, gezien de diverse kijvende partijen die letterlijk weglopen voor elkaar.
Keer op keer lopen de onderhandelingen vast.

Hoe moeilijk is het om de rechtspraak zó doeltreffend en efficiënt te maken dat die leus “handen af van onze hulpverleners ” óók echt body krijgt?
Waardoor raddraaiers en andere kwaadwillenden ervan doordrongen zijn dat ze ons beter met respect kunnen benaderen omdat de consequenties van hun gedrag serieus ingrijpend zullen zijn wanneer ze dit niet doen.
Moeilijk, zo blijkt, steeds weer.

O… en stel nou dat je in een situatie hebt besloten je vest niet te dragen (het is tenslotte aan de ambulancemedewerkers om zelf te bepalen wanneer je ‘m draagt) en je krijg tóch een mes tussen je ribben.
Wat voor consequenties zouden daaraan verbonden zijn?

Hoe moeilijk is het te begrijpen dat potentiële nieuwe collega ambulancehulpverleners zich tóch nog even achter de oren krabben door alle negatieve berichtgevingen over ambulanceland?
“Waar begin ik eigenlijk aan?” is niet zo’n heel gekke gedachte wanneer je overweegt om te solliciteren, terwijl het ene na het andere bericht over de ambulancezorg voorbij ziet komen in het nieuws.

Zo lijken we steeds meer in een neerwaartse spiraal te belanden en dat is treurig!

Want werken op de ambulance is prachtig!
We mogen 24/7 voor onze medemens zorgen.
Dat doen we trouwens dus óók bij nacht en ontij, tijdens weekenden, schoolvakanties en feestdagen.
We maken mensen mee in al hun ontreddering met het doel zoveel mogelijk leed te verzachten.
Stellen diagnoses, handelen daarnaar.
Dragen een enorme verantwoordelijkheid.
Zijn als een rots in de branding, doen elke dag ons stinkende best.
Trekken mensen voor de dood weg, troosten, luisteren, behandelen en nog veel méér.

Vliegen over de weg, met alle gevaren van dien om zo snel als mogelijk onze hulp te kunnen bieden voor wie die nodig heeft.

Leren, studeren, reflecteren ons hele werkzame leven lang om bij te blijven en altijd en overal optimale zorg te kunnen bieden.

Kortom, we hebben álles met zorgen voor anderen. Maar wie zorgt er voor ons?

Wat we willen is niet eens zo heel ingewikkeld!

We willen een salariëring die passend is voor de verantwoordelijkheden die we dragen en voor onze onregelmatige werktijden, we willen erkenning van al onze inspanningen om bijvoorbeeld vakkennis en kunde bij te houden en we willen veilig ons werk kunnen doen.

Daarnaast willen we dat er effectief opgetreden wordt wanneer het mis gaat en we ons bedreigd, onveilig of in het nauw gedreven voelen tijdens ons werk.
We willen gewoon zéker weten dat het zin heeft agressie tegen ons te melden, in welke vorm dan ook.

Respect is de bindende factor in deze.
Zie ons nou eens staan en waardeer het feit dat wij er, elke dag weer, voor iederéén zijn.
Ongeacht wie of waar je bent.
We zijn er.
Voor u, voor jou, voor de héle samenleving.

We zijn er.
Met liefde.
Met aandacht.

De waardering waar we om vragen zou niet eens een issue zou moeten zijn, want…

… zorgen vóór elkaar doe je uiteindelijk mét elkaar!

Hanna Bonnes
Hanna BonnesAmbulanceverpleegkundige

Recente blogs